PRZEZNACZENIE RASY

Posokowce są wysokiej klasy specjalistami w dziedzinie poszukiwania postrzałków zwierzyny grubej. Radzą sobie na tropach starych i przestarzałych, nawet ponad 48h.

Wszystkich, chcących zgłębić wiedzę dotyczącą przeznaczenia posokowca oraz sposobu układania psa tej rasy, zachęcam do uważnego przeczytania artykułów autorstwa Pana Wojciecha Galwasa:

WZORZEC RASY

Wzorzec FCI nr 217 (04.06.1996/F)
(Bayrischer Gebirgsschweisshund)
Kraj pochodzenia: Niemcy
Data publikacji obowiązującego standardu: 01.04.1996
Użytkowanie: Posokowiec
Klasyfikacja FCI: grupa 6 (Psy gończe, posokowce i rasy pokrewne), sekcja 2 (Posokowce); podlega próbom pracy

Historia rasy

Wszystkie tropowce i posokowce pochodzą od pierwotnych psów myśliwskich - psów gończych. Psy gończe są wytrzymałe w akcji, mają czuły węch i pewnie trzymają się tropu zarówno drobnej, jak i grubej zwierzyny. Początkowo do składu sfory wybierano te gończe, które najlepiej trzymały się tropu i prowadząc je na otoku poszukiwano wraz z nimi zwierzyny ranionej podczas polowania. Właśnie od takich psów gończych, najspokojniejszych i najbardziej posłusznych, wyselekcjonowano później tropowce (pracujące wyłącznie na czystym i zimnym tropie) oraz posokowce (pracujące wyłącznie na sfarbowanym tropie zwierzyny, uważane początkowo za "tropowce o rozpieszczonym nosie"). Pod koniec XVIII wieku i w początkach XIX wieku prowadząc krzyżówki z genetycznie dość zbliżonymi rasami otrzymano aktualnego posokowca hanowerskiego.
Po Rewolucji w 1848 roku i po podziale dużych terytoriów łowieckich zaniechano dawnych metod polowania na rzecz polowania z zasiadki i z podchodu. W tej epoce ulepszona została także broń palna. Zrodziło się zapotrzebowanie na psa pracującego po strzale. W obwodach łowieckich położonych w górach niezbędne było posiadanie psa, który, mimo iż wyspecjalizowany do pracy na otoku, będzie nie mniej wytrwały i zacięty, i nie gorzej głoszącego w pościgu za rannym zwierzęciem. W tych okolicach posokowiec hanowerski był zbyt ciężki.
Aby otrzymać pożądanego psa do pracy w trudnych górskich terenach, baron Karg-Bebenburg de Reichenhall wyselekcjonował po 1870 roku lżejszego psa, poprawionego, dzięki krzyżówkom posokowców hanowerskich z gończymi górskimi o płowym umaszczeniu. Pies ten stopniowo wyparł inne rasy z górskich obwodów łowieckich i dzisiaj posokowiec bawarski jest klasycznym towarzyszem strażników leśnych i łowieckich.
W 1912 roku powstał Klub Posokowca Bawarskiego z siedzibą w Monachium. W Niemczech Klub ten jest jedynym akredytowanym klubem tej rasy.

ZACHOWANIE - CHARAKTER

Spokojny i zrównoważony; przywiązany do właściciela, okazuje rezerwę wobec obcych; poszukiwany jest pies o silnym charakterze, pewny siebie, ale łagodny, nie agresywny czy nieśmiały.

WYGLĄD OGÓLNY

Pies średniej wielkości, harmonijnie zbudowany, raczej lekki, dobrze umięśniony. Długość tułowia jest nieco większa od wysokości, zad jest nieco przebudowany, kończyny niezbyt długie. Głowa noszona jest poziomo lub lekko podniesiona. Ogon noszony poziomo lub ukośnie opadający ku tyłowi.

GŁOWA

Mózgoczaszka:
• Czaszka stosunkowo szeroka, nieznacznie wysklepiona, z wyraźnym stopem i dobrze rozwiniętymi łukami brwiowymi; guz potyliczny słabo zaznaczony. Stop zaznaczony.

Trzewioczaszka:
• Nos duży, niezbyt szeroki. Nozdrza rozwarte. Czarny lub ceglasty (ciemnoczerwony).
• Kufa pod oczami nie jest zbyt wypełniona; nieco krótsza niż mózgoczaszka, dość szeroka, nie spiczasta. Grzbiet nosa prosty lub lekki garbonos.
• Wargi średniej grubości, dobrze przykrywające żuchwę. Spojenie warg dobrze widoczne.
• Szczęki/uzębienie: Szczęki mocne, zgryz idealnie nożycowy, uzębienie pełne i regularne, tzn. tylna powierzchnia siekaczy górnych ściśle przylega do przedniej powierzchni siekaczy dolnych, zęby osadzone są prostopadle w stosunku do szczęk. 42 zęby zgodnie ze wzorem zębowym. Dopuszczalny zgryz cęgowy.
• Policzki tylko umiarkowanie zaznaczone.
• Oczy przejrzyste, o uważnym wyrazie, niezbyt duże ani zbyt okrźgłe; ciemnobrźzowe lub nieco jaśniejsze; brzegi powiek pigmentowane, dobrze przylegające do gałki ocznej.
• Uszy nieco dłuższe niż średnie, sięgają najwyżej do wierzchołka nosa; ciężkie, wysoko osadzone, szerokie u nasady i zaokrąglone na końcach, płasko przylegają do głowy, opadające, nie pofałdowane.

SZYJA

Średniej długości, silna; lekkie podgardle.

TUŁÓW

Linia górna: Od kłębu ku zadowi linia górna jest lekko wstępująca. Kłąb słabo zaznaczony, szyja harmonijnie przechodzi w grzbiet. Grzbiet mocny, giętki. Lędźwie stosunkowo krótkie, szerokie, bardzo dobrze umięśnione. Zad długi, dość prosty. Klatka piersiowa średniej szerokości, przedpiersie dobrze rozwinięte; klatka piersiowa owalna, głęboka i długa z żebrami sięgającymi daleko do tyłu. Lnia dolna i brzuch: stopniowo wznosząca się ku tyłowi, brzuch lekko podkasany.

OGON

Średniej długości, sięgający najwyżej do stawu skokowego, wysoko osadzony, noszony poziomo lub lekko opadający ku tyłowi.

KOŃCZYNY

Kończyny przednie widziane od przodu, są proste i równoległe. Widziane z boku, są dobrze ustawione pod tułowiem. Dobrze katowane. Łopatki nachylone mocno ku tyłowi, silnie umięśnione. Ramiona długie, o mocnym, suchym umięśnieniu. Łokcie przylegające do klatki piersiowej, nie są zwrócone ani do wewnątrz, ani na zewnątrz. Przedramiona suche, o prawidłowej postawie, mocnym kośćcu, bardzo dobrze umięśnione. Nadgarstki mocne. Śródręcza bardzo lekko nachylone. Łapy przednie o kształcie łyżkowatym, o zwartych, wysklepionych palcach; opuszki odpowiednio mocne, odporne i dobrze pigmentowane. Łapy ustawione są równolegle, zarówno w postawie stojącej, jak i w akcji, nie są zwrócone ani na zewnątrz, ani do wewnątrz. Pazury czarne lub barwy rogu. Kończyny tylne o mocnym kośćcu. Widziane z tyłu, są proste i równoległe. Dobrze katowane. Uda szerokie, pełne. Stawy kolanowe mocne. Podudzia stosunkowo długie, muskularne i silne. Stawy skokowe mocne. Śródstopia krótkie, pionowe. Łapy tylne takie jak przednie.

CHODY

O dużym zasięgu. Kończyny przednie wysuwane daleko do przodu, kończyny tylne dają dużą siłę napędową; kończyny przednie i tylne wysuwane są do przodu równolegle do osi pośrodkowej ciała. Chody dość elastyczne.

SKÓRA

Wytrzymała, dobrze przylegająca.

OKRYWA WŁOSOWA

Włos zwarty, płasko przylegający, umiarkowanie szorstki w dotyku, niezbyt błyszczący; delikatniejszy na głowie i uszach; twardszy i dłuższy na brzuchu, kończynach i ogonie.

Umaszczenie płowo-czerwone, czerwień jelenia, ciemno-płowe (czerwono-brązowe) a także jasnopłowe (wyblakły żółty) aż do piaskowego; szaro-płowe jak zimowa szata jelenia, może być także pręgowane lub z czarnym nalotem. Na grzbiecie kolor jest bardziej intensywny. Kufa i uszy ciemne. Ogon zwykle z czarnym nalotem. Niewielkie jasne znaczenie na przedpiersiu (gwiazdka) jest dopuszczalne.

WZROST

Wysokość w kłębie:

• psy 47-52 cm
• suki 44 - 48 cm

Żadnej tolerancji ani w górę, ani w dół, ani w przypadku psów, ani w przypadku suk.

WADY

Wszelkie odchylenia od powyższego wzorca powinny być traktowane jako wady obniżające ocenę w zależności od stopnia ich nasilenia.

WADY POWAŻNE

• Nos z plamami depigmentacji
• Niewielki przodozgryz lub tyłozgryz; zgryz częściowo cęgowy
• Powieki bardzo luźne
• Grzbiet silnie karpiowaty lub łękowaty
• Klatka piersiowa bardzo płaska lub beczkowata
• Łokcie silnie zwrócone na zewnątrz lub do wewnątrz
• Zad znacznie przebudowany
• Kończyny tylne bardzo blisko siebie, postawa beczkowata lub krowia, zarówno w postawie jak i w akcji
• Włos zbyt delikatny lub zbyt mało zwarty
• Wyraźnie nietypowe umaszczenie; umaszczenie czarne podpalane
• Wysokość w kłębie powyżej granic określonych wzorcem.

WADY DYSKWALIFIKUJ·CE

• Wady charakteru
• Znaczny przodozgryz lub tyłozgryz
• Zgryz przemienny
• Braki zębowe (z wyjątkiem P-l)
• Entropium i ektropium
• Wrodzone załamania ogona

UWAGA

Samce muszą mieć dwa, prawidłowo wykształcone jądra, całkowicie umieszczone w worku mosznowym.

Źródło: http://www.klubposokowca.org.pl/

NASZE DOŚWIADCZENIA

Charakter posokowca nie należy do najłatwiejszych.

Wymagają one wiele uwagi, pracy i kontaktu z człowiekiem. Tylko to pozwoli przewodnikowi wypracować z psem nić porozumienia i wspólny język. Posokowiec uczy cierpliwości i pokory, komendy opanowuje dość wolno, zwłaszcza jeśli ich wykonywanie nie sprawia mu radości, potrafi być krnąbrny i złośliwy. Trzeba pamiętać, że nic nie można zrobić na siłę a złość, pośpiech i negatywne emocje zupełnie rujnują wszelkie próby współpracy z psem. Łatwo zepsuć posokowca próbując negatywnych metod szkolenia. To pies wymagający inteligentnego i sprytnego podejścia a nie twardej ręki.
Zupełnie inaczej jest w przypadku przygotowania do pracy, do jakiej zostały stworzone. Widziałam wiele posokowców debiutujących na sztucznej ścieżce tropowej i niemal każdy z nich z zapałem podejmował pracę, często chaotyczną i nieskuteczną ale błysk w oku i ogromna chęć do współpracy to już bardzo wiele jak na początek.

Posokowce to psy aktywne

Mimo spokojnego temperamentu, muszą mieć możliwość wyładowania energii. Potrzebują kilku godzin aktywności dziennie inaczej pozostawione same w domu mogą nam go zdemolować. Nie znam tego z autopsji bo Rika ogranicza się do podkradania rękawiczek ale słyszałam, widziałam i wierzę, że są do tego zdolne. Zwykle spacer z posokowcem nie wymaga od właściciela specjalnego wysiłku - mnogość zapachów docierających do psiego nosa zapewnia mu zajęcie, co nie znaczy, że gardzi zabawą z innymi psami, aportowaniem czy innymi rozrywkami. Większość posokowców utrzymuje kontakt z przewodnikiem, nie oddala się ale jest to przede wszystkim kwestia odpowiedniego ułożenia.

Stosunek do ludzi

Posokowce to psy bardzo kontaktowe ale tylko wobec znajomych osób. Obcych ignorują a gdy Ci szukają z nimi kontaktu, są nieufne. Rika ma określony typ ludzi, za którym nie przepada, potrafi oszczekać lub zawarczeć gdy są zbyt nachalni lub gdy czuje się zagrożona. Jeśli chodzi o dzieci, należy pamiętać, że posokowiec dość szybko traci do nich cierpliwość i powinien mieć zapewnione spokojne miejsce, gdzie w razie potrzeby może się oddalić. Znam jednak przykłady wspaniałej przyjaźni między bawarem a małym dzieckiem więc to chyba kwestia odpowiedniego wychowania zarówno psa jak i malucha.

Stosunek do zwierząt

Zwykle nie ma z tym kłopotu bo rasa nie należy do konfliktowych, dogadują się z innymi psami i wspaniale bawią. Rika nie przepada za psami nadpobudliwymi, wywracającymi ją na przywitanie- potrafi przywołać je do porządku i choć wygląda to groźnie, zwykle kończy się na kłapnięciu zębami nawet, jeśli kolega też przedstawia swoje "argumenty". Nasza sunia dobrze czuje się w roli dominatora, lubi dyktować warunki zabawy, gdy tak nie jest, zwykle rezygnuje i zajmuje się ciekawszymi sprawami czyli węszeniem i nie wdaje się w niepotrzebne konflikty. Nie znaczy to, że posokowce są łagodne jak baranki. Napięcia na linii samiec - samiec, suka - suka czy pies - piłeczka - drugi pies również się zdarzają ale to sprawa bardzo indywidualna.
Jeśli chodzi o inne zwierzęta, raczej nie ma z tym problemu, do wszystkiego mogą się przyzwyczaić. Rika toleruje konie i JEDNEGO kota, któremu z resztą uratowała kilka lat temu życie. Inne koty goni ale nauczyła się już, że mają ostre pazury i zwykle kończy się na oszczekaniu.

PODSUMOWUJĄC

Posokowce to psy wymagające dużo aktywności, cierpliwości i uwagi. Potrafią się za to jednak odwdzięczyć doskonałą pracą i spojrzeniem pełnym wierności i uwielbienia dla przewodnika - bezcenne.